Watertoren

De technische en architectonische planning nam de destijds 36-jarige Prof. Otto Intze op zich, een bekende waterbouwkundig ingenieur. Hij ontwierp het waterreservoir van de watertoren. Door middel van pijpleidingen was deze met de oude watertoren aan de Lippe verbonden, diende daarmee als waterreservoir en zorgde gelijktijdig voor de noodzakelijke druk in het buizenstelsel. In 1923 werd er een tweede reservoir onder de bestaande gebouwd, zo ontstond een technische curiositeit.

De toren bleef in deze toestand tot de vuurzee van 16 februari 1945 die de volledige stad Wesel in as legde. Slechts restjes bleef staan. In 1947 werden de onderste, inmiddels herstelde watercontainer en in 1951 de bovenste container weer in gebruik genomen. Voor decoratie had men geld noch tijd. Zo kwam in de plaats van de rijkelijk versierde torenkop een simpele nieuwbouw met small hoge vensters; in plaats van de schietgaten kwam een ronde constructie met daarboven een licht-aflopend dak, dat als een hoed overkomt. Zo ook heden. Toen de watertoren in 1979 buiten werking gesteld werd had de toren, afgezien van onderbrekingen tijdens de oorlog, 93 jaar lang zijn opgave als belangrijke schakel in de waterverzorging van Wesel vervuld.

Sinds 1987 is de watertoren een technologisch monument. Onder het motto "kunst in de toren" worden er sinds 1991 wisselende tentoonstellingen gehouden.

Advies

Rondleidingen kunnen telefonisch aangemeld worden bij de Stadtwerke Wesel GmbH onder het aangegeven telefoonnummer.

Evenementen Stadtinformation (VVV-bureau): +49 (0)281 / 244 98 Facebook Google + Contact